تفاوت لباس ورزشی حرفهای با لباس ورزشی معمولی
شهریور 3, 1405
بدون دیدگاه
پرش به محتوا 
وقتی درباره کیفیت لباس ورزشی صحبت میشود، معمولاً اولین نکتهای که به ذهن میرسد دوخت یا طراحی است؛ اما جنس پارچه بخش اصلی تجربه استفاده از لباس را شکل میدهد. تفاوت میان یک تیشرت سبک برای دویدن و یک هودی مناسب گرم کردن فقط در مدل ظاهری نیست. نوع الیاف، تراکم بافت، ضخامت، کشسانی و روش ترکیب پارچه مشخص میکند لباس چگونه با تعریق، حرکت و شستوشوی مکرر کنار میآید.
هیچ جنس واحدی را نمیتوان برای همه ورزشها بهترین دانست. پارچهای که در بدنسازی عالی عمل میکند ممکن است برای پیادهروی روزمره بیش از حد فنی باشد و لباسی که برای تمرین سبک راحت است، در دویدن طولانی رطوبت زیادی نگه دارد. برای انتخاب درست باید ویژگی هر جنس را در کنار نوع فعالیت بررسی کرد. در این مقاله مهمترین پارچهها و الیاف رایج در پوشاک ورزشی، نقاط قوت و محدودیتهای آنها و کاربرد مناسب هر کدام را مرور میکنیم.
پیش از بررسی نام الیاف، بهتر است بدانیم از یک پارچه ورزشی چه انتظاری داریم. نخستین ویژگی، آزادی حرکت است. پارچه نباید در حرکات کششی، دویدن یا تمرین با وزنه مانع حرکت شود. دومین ویژگی، مدیریت رطوبت است؛ یعنی لباس بتواند عرق را از سطح پوست دور کند و در زمان قابلقبولی خشک شود. وزن پایین، تنفسپذیری، دوام در برابر شستوشوی مکرر و حفظ فرم نیز معیارهای مهمی هستند.
برای بعضی ورزشها، مقاومت سایشی اهمیت بیشتری دارد. برای نمونه شورت یا شلوار تمرین عملکردی ممکن است بارها با نیمکت، کف سالن یا تجهیزات تماس داشته باشد. در یوگا، کشسانی و لطافت اولویت بالاتری دارد. در دویدن، وزن کم و کاهش اصطکاک مهمتر است. پس «پارچه خوب» مفهومی وابسته به کاربرد است.
همچنین باید به حس لمس پارچه توجه کرد. بعضی افراد بافت نرم و مات را ترجیح میدهند و بعضی پارچههای صاف و خنک را. انتخابی که روی کاغذ فنی به نظر میرسد اگر روی پوست حس خوبی نداشته باشد، احتمالاً کمتر استفاده خواهد شد.
پلیاستر در بسیاری از تیشرتها، شورتها، شلوارهای تمرینی و ژاکتهای ورزشی دیده میشود. دلیل محبوبیت آن وزن نسبتاً کم، دوام خوب و خشک شدن سریعتر در مقایسه با پنبه است. این الیاف آب زیادی در خود نگه نمیدارند و به همین دلیل برای تمرینهای پرتعریق کاربرد زیادی دارند.
البته کیفیت همه پارچههای پلیاستری یکسان نیست. نوع نخ، تراکم بافت، پرداخت نهایی و ترکیب آن با الیاف دیگر میتواند تفاوت زیادی در حس و عملکرد لباس داشته باشد. یک پلیاستر ظریف و تنفسی ممکن است بسیار نرم باشد، در حالی که نمونهای ارزانتر حس خشک یا پلاستیکی داشته باشد.
برای دویدن، تمرینهای هوازی و بدنسازی، پلیاستر انتخاب رایجی است. اگر پوست حساسی دارید، بهتر است سطح داخلی و کیفیت دوخت را بررسی کنید، چون زبری پارچه یا درزهای خشن میتواند در فعالیت طولانی آزاردهنده باشد.
نایلون معمولاً با سطحی نرمتر و مقاومت سایشی خوب شناخته میشود. این ویژگی باعث شده در لگها، شلوارهای تمرینی، ژاکتهای سبک و لباسهایی که نیاز به دوام بیشتری دارند استفاده شود. پارچههای نایلونی میتوانند حس لطیف و خنکی روی پوست داشته باشند و در ترکیب با الاستین، کشسانی مناسبی داشته باشند.
نایلون مانند پلیاستر کیفیتهای متفاوتی دارد و نوع بافت نقش مهمی در نتیجه نهایی دارد. در پوشاک ورزشی با کیفیت، نایلون میتواند تعادل خوبی میان نرمی، انعطاف و مقاومت داشته باشد. برای یوگا، پیلاتس، بدنسازی و تمرینهای عملکردی، ترکیب نایلون و الاستین بسیار رایج است.
اگر لباس قرار است در تماس مکرر با سطوح زبر باشد، مقاومت سایشی نایلون مزیت مهمی است. با این حال باید شرایط شستوشو رعایت شود تا کشسانی و سطح پارچه در بلندمدت افت نکند.
الاستین، که با نام اسپندکس نیز شناخته میشود، معمولاً بهتنهایی پارچه اصلی لباس نیست و با پلیاستر، نایلون یا پنبه ترکیب میشود. مقدار کمی از این الیاف میتواند کشسانی لباس را به شکل محسوسی افزایش دهد. در لگ، شلوار تمرینی، تاپهای جذب و لباسهایی که باید همراه حرکت بدن کش بیایند، وجود الاستین اهمیت زیادی دارد.
درصد بیشتر الاستین همیشه به معنای لباس بهتر نیست. اگر هدف یک تیشرت آزاد باشد، کشسانی زیاد ضرورتی ندارد. در مقابل، برای لگ یا شلوار یوگا، میزان مناسب الاستین کمک میکند لباس پس از کشش به فرم اولیه برگردد و روی بدن ثابت بماند.
در مراقبت از لباسهای دارای الاستین باید به دمای شستوشو توجه کرد. حرارت زیاد میتواند در طول زمان خاصیت کشسانی را ضعیف کند. شستوشوی ملایم و خشک کردن طبق دستور سازنده عمر لباس را بیشتر میکند.
پنبه به دلیل نرمی، حس طبیعی و تنفسپذیری برای بسیاری از افراد جذاب است. تیشرت پنبهای برای پیادهروی، تمرین سبک یا استفاده روزمره بسیار راحت است. مشکل اصلی زمانی شروع میشود که شدت تعریق بالا باشد. پنبه رطوبت را جذب میکند و نسبت به بسیاری از الیاف فنی دیرتر خشک میشود؛ در نتیجه لباس ممکن است سنگین شود و به پوست بچسبد.
این موضوع به این معنا نیست که پنبه برای لباس ورزشی نامناسب است. کاربرد آن به نوع فعالیت بستگی دارد. برای تمرین کمشدت، گرم کردن یا استایل روزمره ورزشی میتواند انتخاب خوبی باشد. همچنین ترکیب پنبه با پلیاستر معمولاً حس نرمی پنبه را با خشک شدن بهتر الیاف مصنوعی همراه میکند.
اگر به لمس پارچه اهمیت زیادی میدهید و تمرینتان سبک است، تیشرتهای پنبهای یا ترکیبی ارزش بررسی دارند. برای دویدن طولانی یا تمرینهای پرتعریق بهتر است سراغ پارچههایی بروید که رطوبت را سریعتر مدیریت میکنند.
بسیاری از لباسهای ورزشی از یک نوع الیاف ساخته نمیشوند. ترکیب دو یا چند الیاف به طراح اجازه میدهد ویژگیهای مختلف را در یک پارچه جمع کند. پلیاستر و الاستین برای سبکی و کشسانی، نایلون و الاستین برای نرمی و انعطاف، و پنبه و پلیاستر برای تعادل میان راحتی و خشک شدن از ترکیبهای رایج هستند.
درصد هر الیاف روی حس لباس اثر دارد. افزایش درصد الاستین میتواند لباس را کشسانتر کند، اما ممکن است آن را فیتتر نیز نشان دهد. درصد بالاتر پنبه حس نرمتری میدهد ولی رطوبت بیشتری نگه میدارد. بنابراین بهتر است برچسب ترکیب پارچه را همراه با کاربرد لباس بخوانید، نه بهصورت جداگانه.
همچنین نباید فقط به درصدها نگاه کرد. دو پارچه با ترکیب یکسان ممکن است به دلیل تفاوت در بافت و وزن، عملکرد کاملاً متفاوتی داشته باشند. لمس، ضخامت، میزان شفافیت و رفتار پارچه هنگام کشش نیز مهماند.
در بسیاری از تیشرتها و ژاکتهای تمرینی، بخشهایی با بافت مش یا سوراخهای ریز در ناحیه پشت، زیر بغل یا کنارهها دیده میشود. هدف این بخشها افزایش جریان هوا در نقاطی است که گرما و تعریق بیشتری دارند. مش میتواند از پلیاستر، نایلون یا ترکیبهای دیگر ساخته شود.
وجود پنل تنفسی بهتنهایی تضمینکننده کیفیت نیست. محل قرارگیری، اندازه سوراخها و کیفیت بافت مهم هستند. پنل بسیار نازک ممکن است دوام کمتری داشته باشد و پنل خیلی زبر میتواند روی پوست حس خوبی نداشته باشد. در لباسهای دویدن و تمرین هوازی، مش سبک معمولاً ارزش کاربردی بیشتری دارد.
برای افرادی که تعریق بالایی دارند، طراحی هوشمندانه تهویه میتواند تفاوت زیادی در تجربه تمرین ساخت کند، بهخصوص در سالنهای گرم یا تمرینهای طولانی.
در بدنسازی، پارچه باید کشسانی کافی برای حرکت شانهها، لگن و زانو داشته باشد و در عین حال مقاوم باشد. برای تیشرت، پلیاستر سبک یا ترکیب پلیاستر و پنبه میتواند مناسب باشد. برای شورت و شلوار، ترکیب پلیاستر یا نایلون با درصدی الاستین آزادی حرکت بیشتری میدهد.
اگر تمرین شما شامل حرکات زمینی یا استفاده زیاد از نیمکت است، پارچه خیلی نازک ممکن است زودتر ساییده شود. در مقابل پارچه بسیار ضخیم نیز در جلسههای سنگین گرمای زیادی ساخت میکند. بنابراین وزن متوسط با کشسانی خوب معمولاً انتخاب متعادلی است.
برای کسانی که تیشرت آزاد دوست دارند، نیاز به الاستین زیاد نیست؛ اما برای لباسهای نزدیک به بدن، کشسانی و بازگشت پارچه به فرم اولیه اهمیت بیشتری دارد.
برای دویدن و هوازی، وزن کم و خشک شدن سریع در اولویت قرار دارند. پلیاستر فنی و بعضی پارچههای نایلونی سبک انتخابهای رایجی هستند. بافت باید نرم باشد تا در تماس مداوم با پوست، اصطکاک زیادی ساخت نکند. وجود پنلهای مش در پشت و زیر بغل نیز میتواند تهویه را بهتر کند.
در شورت دویدن، پارچه سبک و آزاد در بخش بیرونی همراه با لایه داخلی نرم کاربرد زیادی دارد. در هوای سرد، لایه پایهای که رطوبت را روی پوست نگه ندارد اهمیت دارد. پارچههای ضخیم پنبهای برای این هدف معمولاً انتخاب اول نیستند، چون پس از خیس شدن زمان بیشتری برای خشک شدن نیاز دارند.
اگر دویدن طولانی انجام میدهید، کیفیت سطح داخلی لباس را جدی بگیرید. حتی یک درز زبر یا برچسب برجسته میتواند پس از مدتی آزاردهنده شود.
در یوگا و پیلاتس، کشسانی چندجهته و لطافت اهمیت زیادی دارد. ترکیب نایلون و الاستین یا پلیاستر و الاستین در بسیاری از لگها و تاپهای ورزشی دیده میشود. پارچه باید بتواند در حرکتهای عمیق کش بیاید، روی بدن ثابت بماند و پس از تمرین فرم خود را حفظ کند.
برای این فعالیتها، ضخامت نیز مهم است. لگ بیش از حد نازک ممکن است در کشش زیاد شفاف شود و پارچه بیش از حد ضخیم حس سنگینی بدهد. بافت مات و متراکم با کشسانی مناسب انتخابی متعادل است. کمر پهن و پارچه نرم در ناحیه شکم نیز میتواند راحتی بیشتری داشته باشد.
چون بسیاری از حرکات روی مت انجام میشود، سطح صاف و بدون جزئیات برجسته در پشت لباس کاربرد بیشتری دارد.
برای ارزیابی پارچه، فقط به نام الیاف اکتفا نکنید. پارچه را کمی بکشید و ببینید آیا سریع به فرم اولیه برمیگردد. سطح آن را لمس کنید و به زبری یا نرمی توجه داشته باشید. در لباسهای کشی، بخشی از پارچه را در برابر نور بگیرید تا میزان شفافیت در حالت کشش مشخص شود.
دوخت کنار پارچه نیز اطلاعات زیادی میدهد. اگر درزها موجدار یا نخها شل باشند، حتی پارچه خوب هم دوام مطلوبی نخواهد داشت. کش کمر باید بدون ترکخوردگی یا پیچخوردگی باشد و زیپها روان حرکت کنند.
برچسب نگهداری را نیز بخوانید. پارچهای که با سبک شستوشوی شما سازگار نیست ممکن است در عمل دردسرساز شود. اگر لباس را چند بار در هفته میپوشید، دوام و سهولت شستوشو اهمیت بیشتری از یک ویژگی تبلیغاتی خاص دارد.
جمعبندی
بهترین پارچه برای لباس ورزشی بر اساس نوع فعالیت مشخص میشود. پلیاستر برای تمرینهای پرتعریق و لباسهای سبک کاربرد زیادی دارد، نایلون نرمی و مقاومت خوبی ارائه میدهد، الاستین کشسانی را بالا میبرد و پنبه برای تمرین سبک و استفاده روزمره راحت است. پارچههای ترکیبی نیز میتوانند تعادل مناسبی میان این ویژگیها داشته باشند.
هنگام خرید، علاوه بر ترکیب الیاف، وزن، بافت، کشسانی، دوخت، تنفسپذیری و شرایط نگهداری را بررسی کنید. انتخاب درست پارچه باعث میشود لباس در تمرین راحتتر باشد، دیرتر فرسوده شود و استفاده بیشتری از آن داشته باشید
